انواع مختلف ایمپلنت دندان از نظر مواد و شکل

1

میلیون‌ها کودک و بزرگسال در جهان، هر روزه به علل مختلفی دندان‌های خود را از دست می‌دهند. از دست دادن دندان یکی از بدترین چیزهایی است که ممکن است برای یک نفر رخ دهد چرا که ظاهر فرد را تغییر داده و اعتماد به نفس آن‌ها را پایین می‌آورد. خوشبختانه روشهایی برای حل این مشکل وجود دارند. در ابتدا استفاده از دندان مصنوعی گزینه درمانی منتخب برای درمان بی‌دندانی بود اما ایمپلنت‌های دندانی، این رویه را متحول کردند و امروزه بهترین روش که اغلب مورد استفاده قرار میگیرد، کاشت ایمپلنت است. اگر نمی‌دانید که ایمپلنت در واقع چیست و چه انواعی دارد بهتر است مقاله زیر را بخوانید تا اطلاعات مفیدی در این باره به دست بیاورید.

ایمپلنت دندانی چیست؟


ایمپلنت در واقع یک پایه‌ی پیچ مانند فلزی است که با انجام جراحی، در استخوان فک فیکس می‌شود . بعد از قراردادن ایمپلنت در استخوان فک و ثابت شدن آن، یک تاج و روکش روی ایمپلنت قرار می‌دهد که از لحاظ ظاهری و کاربردی درست مانند دندان طبیعی است. ایمپلنت‌های دندانی، جایگزین مناسبی برای دندان مصنوعی هستند چرا که پایداری و دوام بیشتری دارند و نگهداری آنها آسان است

انواع ایمپلنت دندانی


ایمپلنت‌های دندانی فرورونده (endosteal)

ایمپلنت‌های فرورونده دارای سه نوع هستند. در نوع blade، صفحات نازکی در استخوان فک قرار داده می‌شوند نوع Ramus دارای سری به شکل نعل اسب است که در استخوان فک می‌رود و نوع root که شکل پایه‌های آن شبیه به ریشه‌های دندان طبیعی هستند. نوع root (ریشه) پرکاربردترین نوع در این میان است چرا که شکل پایه‌های آن موجب می‌شود که فشار وارد شده به ایمپلنت به نحو مناسبی توزیع شود.

ایمپلنت‌های ساب پریواستیل (Subperiosteal)

این نوع از ایمپلنت در زیر لایه پریوستومی (لایه بالای استخوان فک) قرار می‌گیرد. در این روش استخوان فک لزوما دریل نمی‌شود. و ایمپلنت توسط لثه‌ها پشتیبانی می‌شود. غشای پریواستیل در لثه همانند یک‌لایه چسبنده عمل کرده و ایمپلنت را ثابت در جای خود نگه می‌دارد. امروزه کمتر از این نوع ایمپلنت استفاده می‌شود

ایمپلنت‌های ترانسو استیل

این نوع از ایمپلنت همچنین با نام‌های ایمپلنت منگنه‌ای استخوان، ایمپلنت منگنه‌ای فکی و ایمپلنت ترانس ماندیبولار شناخته می‌شود. این نوع از ایمپلنت در واقع ترکیبی از ایمپلنت‌های آندواستیل و سابپریواستیل است. این نوع ایمپلنت دوپایه‌ی صفحه‌ای است، که وارد استخوان می‌شوند.

ایمپلنت‌های درون غشایی (‌ Intramucosal)

این نوع از ایمپلنت نیز وارد بافت غشایی دهان می‌شود و بافت غشایی موجب ثبات و محکم شدن ایمپلنت می‌شود. فلز مورد استفاده در این نوع ایمپلنت تیتانیوم است.

ایمپلنت‌های فیبرو اینتگریشن ( Fibrointergration)

در این نوع از ایمپلنت، قسمت کاشته شده‌ی دندان کاملا توسط بافت نرم دهان احاطه می‌شود.

ایمپلنتهای سیلندری یا استوانه‌ای (Cylindrical)

پوشش و وضعیت سطح تعیین می‌کند که باید از ایمپلنت استوانه‌ای استفاده کرد یا خیر. پوشش و سطح ایمپلنت باید با استخوان پیوسته شود و بافت استخوانی به طور میکروسکوپی اطراف آن جوش بخورد. ایمپلنت استوانه‌ای ممکن است به‌صورت یک استوانه صاف یا به شکل مخروطی باشد که درون بافت استخوانی که از قبل آماده شده است قرار میگیرد.

ایمپلنت‌های دندانه‌دار

زمانی که به سطح این ایمپلنت‌ها نگاه می‌کنید، دندانه‌هایی را می‌بینید. علت این که این دندانه‌ها ایجاد شده‌اند این است که سطح تماس ایمپلنت با استخوان بیشتر شود و در نتیجه کیفیت پیوستگی و جوش خوردن استخوان در اطراف ایمپلنت افزایش پیدا کند. دندانه‌ای بودن پایه ایمپلنت موجب می‌شود استحکام آن در استخوان فک بیشتر شود و با حجم بسیار بیشتری از بافت استخوانی احاطه شود.

ایمپلنت‌های شیاردار

این نوع از ایملنت‌ها در واقع استوانه‌ای هستند که با هیدروکسی آپاتیت پوشیده شده‌اند. آنها دارای یک شیار عمودی هستند که به رگ‌های آپیکال وصل می‌شوند. وجود این شیار، موجب راحتی بیشتر در قرارگیری ایمپلنت در فک می‌شود و با رشد بافت استخوانی در این شیار، از پیچیده شده ایمپلنت در استخوان جلوگیری می‌شود.

ایمپلنت‌های دندانی حفره‌دار

ایمپلنتهای حفره‌دار دارای برخی سوراخ‌ها در پایه‌ی خود هستند. این سوراخ‌ها به طور سیستمی و با هدف خاصی طراحی شده‌اند. هدف از ایجاد این سوراخ‌ها، افزایش سطح تماس ایمپلنت با استخوان و محکم و ثابت شدن هرچه بیشتر ایمپلنت در استخوان است. با تشکیل بافت استخوانی درون این سوراخ‌ها،ایمپلنت ثابت شده و دیگر حرکتی نخواهد داشت.

ایمپلنت‌هایی با سطح صاف، ماشین‌کاری شده، دارای بافت و دارای پوشش خاص

برخی از ایمپلنتها دارای سطحی کاملا صاف هستند، سطح برخی دیگر با ماشین تراشیده شده تا بیشتر با استخوان جوش بخورد. همچنین سطح برخی ایمپلنتها دارای بافت خاصی است که این سطح معمولا زبر است تا تماس آن با استخوان و جوش خوردن آن بهتر شود. سطح بعضی ایمپلنتها با ماده خاصی پوشش داده میشود که سطح آن زبر و متخلخل شود. این ماده معمولا از جنس تیتانیوم و هیدروکسی آپاتیت است.

ایمپلنتهای فلزی

این ایمپلنتها از فلز ساخته شده‌اند. امروزه پرکاربردترین فلز در ساخت ایمپلنتها، تیتانیوم است. اما گاها از فولاد ضدزنگ ویتالیوم و آلیاژ کبالت کرومیوم مولیبدن استفاده می‌شود.

ایمپلنت‌های سرامیکی

می‌توان روی ایمپلنت را با یک لایه سرامیکی (لینک) پوشاند تا سطح ایمپلنت بیو اکتیو باشد. سرامیک فلزی غیر واکنشی نیز برای این منظور استفاده می‌شود .

ایمپلنتهای پلیمری

این ایمپلنت‌ها به صورت پلی تترافلوواتو اتیلن و پلی اتیل متاکریلات هستند. البته از این موارد به طور مستقل استفاده نمی‌شود بلکه در کنار سایر مواد برای ساخت ایمپلنت استفاده می‌شود تا میزان تحمل‌پذیری فشار در ایمپلنت افزایش پیدا کند.

ایمپلنتهای کربنی

این ایمپلنتها از ترکیبی از کربن و فولاد ضدزنگ ساخته شده‌اند. قابلیت ارتجاعی این ایملنت‌ها درست به‌اندازه استخوان فک است اما این ایمپلنتها در مقایسه با سایر ایمپلنتهای فلزی شکننده‌تر هستند و زودتر شکسته می‌شوند.